De scheve toren van Pisa, wie kent het niet! U zult tot uw verrassing zien dat de toren in feite deel uitmaakt van een bouwkundige eenheid, bestaande uit nog drie andere bouwwerken midden op een groene weide (Duomo, Battistero en Campo Santo). De toren van Pisa is één van de beroemdste bouwwerken ter wereld. Hij roept onmiddellijk het beeld van Pisa op, zoals de naam Pisa dat van de toren oproept. In 1173 werd begonnen met de bouw van deze sierlijke en geraffineerde Romaanse constructie. Na de bouw van de derde verdieping (pas in 1370) begon de grond te verzakken. Twee grondwaterlagen die te dicht bij elkaar liggen, hebben ervoor gezorgd dat de grond te nat werd en zijn stabiliteit verloor bij klimaatschommelingen en overvloedige regen.
Trouwens, als u het eenmaal weet, ziet u dat de omtrek vanaf de vierde verdieping tot aan de top een fractie kleiner is dan die van de onderste verdiepingen. De architect heeft getracht zo de schuine stand van de onderste verdiepingen te corrigeren. De toren staat ongeveer 2,50 meter uit het lood en elk jaar komt daar een paar millimeter bij. In dit tempo zal de toren over tweehonderd jaar instorten. Aan de top wijkt de toren 5 meter af van de loodrechte as en bovendien zou hij nog een lichte spiraalbeweging maken ook. Dat komt doordat de zon de ene kant meer opwarmt dan de andere.
Vanaf de top voerde Galilei, een Pisaanse natuur- en sterrenkundige, de proeven uit waaruit hij de wetten der vallende lichamen afleidde. Al jarenlang zochten specialisten in het rechtzetten van torens naar een middel om de onvermijdelijke val toch te vermijden. Toen in 1989 de toren van Pavia instortte (en die was wel recht) kwam alles in een stroomversnelling terecht. In 1992 werd de toren letterlijk ingesnoerd met staalkabels om elke speling van de steenblokken te beletten. Het korset van teflon dat ze omringt, heeft dezelfde kleur als het marmer. Daarna werd de basis verstevigd met beton en werd er ook een tegengewicht van 750 ton lood geplaatst om de 15.000 ton stenen in bedwang te houden. Het grootste gevaar vormen de afbrokkelende stenen, vooral op de eerste verdieping, die het hele bouwwerk ondersteunt.
De technologie staat echter voor niets en er werden negentig 'verklikkers' aangebracht tussen de marmeren blokken. Ze zijn verbonden met videoschermen en melden de kleinste trilling van de toren. Het meest fantasierijke voorstel dat tot nu toe gedaan werd om de toren te redden was het volgende: een reusachtige, even scheve colafles van beton moest naast de toren gezet worden om als steunbeer te dienen. 'Groene' ingenieurs stellen voor rondom de toren reusachtige pijnbomen te planten, die de grond moeten vasthouden. En dan zijn er ook nog voorstanders van de techniek van Aboe Simbel: de toren afbreken en wat verderop weer opbouwen. We zullen zien wat het wordt.